แรงบันดาลใจ
แรงบันดาลใจของปราชญ์ในการเรียนรู้และสืบสานงานทอเสื่อ เริ่มต้นจาก “ความชอบ” ที่มีต่อศิลปะพื้นบ้าน และความตั้งใจอยากเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นของชุมชนตนเอง จึงเริ่มศึกษาการทอเสื่อจากผู้เฒ่าผู้แก่ และฝึกฝนทักษะอย่างจริงจัง
จากการเรียนรู้เชิงปฏิบัติ ได้ต่อยอดสู่การสร้างรายได้ให้ครอบครัว ทำให้การทอเสื่อกลายเป็นทั้งงานฝีมือ และอาชีพที่สามารถหล่อเลี้ยงชีวิตได้อย่างมั่นคง อีกทั้งยังเป็นการอนุรักษ์งานศิลป์พื้นบ้านไม่ให้สูญหาย
องค์ความรู้ / ความเชี่ยวชาญ/ เทคนิคพิเศษในงานผ้า
ความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านในการทอเสื่อ โดยใช้เทคนิคพื้นบ้านที่อาศัย “ความจำลวดลาย” เป็นหัวใจสำคัญ เนื่องจากลวดลายแต่ละแบบจะมีความซับซ้อนและมีลักษณะเฉพาะที่ไม่สามารถวาดหรือเขียนแบบทั่วไปได้
จุดเด่นของเทคนิค
• ความชำนาญในการทอจากความจำ: ปราชญ์สามารถจดจำลวดลายต่าง ๆ เช่น ลายตีนไก่ ลายฟันปลา หรือลายขัดสองชั้น ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาผังลาย
• หนึ่งผืน สองลาย: เสื่อแต่ละผืนที่ทอออกมาจะมีลวดลายไม่ซ้ำกันในแต่ละด้าน (ด้านหน้า-ด้านหลัง) ทำให้เสื่อมีความเป็นเอกลักษณ์สูง
• การผสมสีของตอกเสื่อ: ใช้ความชำนาญในการจัดเรียงเส้นสีต่าง ๆ ให้เกิดจังหวะของลวดลายอย่างสมดุลและสวยงาม
• การทอด้วยมือแบบดั้งเดิม: ใช้กี่เสื่อพื้นบ้านที่ทำจากไม้ไผ่ โดยไม่ใช้เครื่องจักร ทำให้ผลงานมีเสน่ห์และคุณค่าทางวัฒนธรรมสูง
ความคิดเห็นเกี่ยวกับการอนุรักษ์และพัฒนาผ้าทอท้องถิ่น
การถ่ายทอดความรู้ให้กับชาวบ้าน เยาวชน และผู้สนใจทั่วไปที่เข้ามาศึกษาเรียนรู้ในวิชชาลัย โดยเน้นการเรียนรู้จากการลงมือทำจริง ฝึกทักษะการเตรียมวัสดุ การทอ การดูแลรักษาเสื่อ และการออกแบบลายใหม่ ๆ ที่ผสานความเป็นดั้งเดิมและร่วมสมัย การทอเสื่อจึงไม่เพียงเป็นงานฝีมือ แต่ยังเป็นการส่งเสริมให้ชุมชนมีอาชีพเสริม มีสินค้าพื้นถิ่นที่สามารถนำไปจำหน่ายหรือใช้ในกิจกรรมของกลุ่มต่าง ๆ ภายในชุมชนได้อย่างหลากหลาย